مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم

هوادارن کویش را چو جان خویشتن دارم

     

 

حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود، نمی گوییم.
 و حرف هایی هست برای نگفتن ،
حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند.
و سرمایه هر کسی به اندازه ی حرف هایی که برای نگفتن دارد.
حرف هایی بی قرار و طاقت فرسا
که همچون زبانه های بی تاب آتشند.
کلماتش هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند.
اینان در جستجوی مخاطب خویشند.
اگر یا فتند  آرام می گیرند
و اگر نیافتند، روح را از درون به آتش می کشند.
___________________________________________

(( استاد دکتر علی شریعتی ))

مرا کسی نساخت

خدا ساخت

نه آنجنان که کسی میخواست

که من کس نداشتم

کسم خدا بود

کس بی کسان

خدایا کفر نمی گویم

پریشانم

چه می خواهی تو از جانم؟

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو میدانی

که انسان بودن و ماندن دراین دنیا چه دشوار است

چه رنجی می کشد آنکس که انسان است واز احساس سرشار است!